Rolmodellen

Het schijnt een teken te zijn van een laag zelfbeeld (aldus mijn stiefvader, althans), maar ik vind het heerlijk om mensen te hebben om naar op te kijken. Mensen die me inspireren, die een voorbeeldfunctie voor me vervullen. Dat geldt ook voor het moederschap. Aan rolmodellen op dat vlak geen gebrek. Mijn directe omgeving voorziet goed in deze behoefte: zo is er mijn eigen moeder met haar grenzeloze toewijding naar haar kinderen toe, mijn zus Florine die een voorbeeld is als het op geduld aankomt, mijn vriendin Monique die haar dochter Camille veel aandacht en geborgenheid schenkt en mijn vriendin Martine die met haar spontane invallen ervoor zorgt dat haar vier dochters een allesbehalve saai leven leiden.

Ook buiten mijn eigen omgeving is inspiratie te vinden. Zo is er de goddelijke Angelina Jolie met haar 'regenboogfamilie'. Ook van de ex van Mick Jagger, de Texaanse Jerry Hall, ben ik altijd onder de indruk geweest. Een vrouw die bleef werken, ook al was dat financieel uiteraard geen noodzaak voor haar, een vrouw die bleef stralen, ondanks de perikelen in haar privé-leven en bovenal, naar mijn gevoel, een oermoeder. Onlangs las ik een interview met haar in Tijd Voor Mama. Jerry's regels: ze is een 'doe-het-zelf'-moeder zonder au pair of kindermeisjes. Alles is bespreekbaar. Ze slaat haar kinderen nooit en ze nuttigt de maaltijden met de kinderen, zittend, aan tafel. Een vrouw naar mijn hart, die Jerry.

Marcel Verreck

Één van de tips die ik aspirant-thuiswerkmama's altijd meegeef is: "zorg dat je niet geïsoleerd raakt. Kom uit die zolderkamer, word lid van een netwerk of een beroepsverenigig." Dat komt ook omdat ik daar zulke goede ervaringen mee heb. Natuurlijk is het vaak heerlijk om in je eentje te kunnen werken, op je eigen manier, in je eigen tempo en op je eigen stek. Maar contact met vakgenoten beschouw ik als essentieel, al blijft het bij af en toe een praatje tijdens een vergadering, een sporadisch telefoongesprek of een zakelijke lunch.

Ik ben lid van verschillende verenigingen. Één ervan is de SVVT: de Stichting Vrouwelijke Vertalers en Tolken. Eens in de twee maanden komen we bij elkaar in Pulchri Studio hier in Den Haag. Aan deze vereniging heb ik leuke collegiale contacten en zelfs een paar vriendschappen over gehouden. Via een e-mailcirkel geven we elkaar advies over kwesties die ons vak aangaan: nieuwe wetgeving, terminologie of computerweetjes worden met de regelmaat van de klok uitgewisseld. Tijdens de vergadering wordt er altijd een voordracht gehouden. Elke keer weer anders, elke keer de moeite waard. Zo bewaar ik uitstekende herinneringen aan de presentatie van cabaretier Marcel Verreck die ons gezelschap op een maandagavond is komen entertainen met geestige anecdotes waarin tal de hoofdrol speelde.

Vandaag dacht ik weer even aan hem toen ik door weer en wind met de hondjes liep te blazen. De kou beet in mijn gezicht en ondanks mijn niet onaanzienlijke gewicht had ik de indruk dat ik elk moment weg kon waaien. Voor poëzie op pootjes schreef Marcel Verreck een gedicht over Den Haag. Het tweede deel luidt:

Waarom kom ik terug in deze stad?
Was het een vrouw?
Was het een kind?
Het was wat het is
de kust
de taal
en altijd wind

De eenzame fietser

"Voorzichtig!"
"Houd afstand!"
"Er komt een tram aan""
"Ga meer naar de zijkant"

Dit (en meer) kreeg ik van zoon Thomas te horen toen we voor het eerst in tijden weer samen een stukje gingen fietsen. Ik bracht hem naar de verjaardag van zijn vriend Sybren. Thomas houdt van fietsen. Bij mij ligt dat anders. Heel anders. En het is nu zo ver (Thomas, net 11 jaar oud) dat Thomas zich zorgen maakt om mij in het verkeer in plaats van andersom. Het moet niet gekker worden. Toch vond ik het reuze vertederend hoe hij me in de gaten hield en instructies gaf.

En toen ik door de stad huiswaarts fietste, op deze tamelijk grauwe woensdag, voelde ik me eenzaam. Ik dacht daarbij aan iets dat Gerard Reve in één van zijn boeken schreef. "Ik heb het altijd over oud en eenzaam worden, maar ik ben al oud en eenzaam". Precies.