Ouder, maar niet wijzer

Dat de jaren op meedogenloze wijze voortschrijden, daar ben ik me scherp van bewust. Flauwe grapjes worden me niet bespaard. Zo vroeg Thomas laatst: "Ben je van ijzer?". Hij wachtte het antwoord niet af maar zei, gierend van de lach, "want je bent wel een oude tang." Niet bijster origineel en niet erg vleiend, maar toch moest ik glimlachen om de pret die hij had. Ook vind ik -dit is bijna taboe in deze maatschappij-ouder worden niet zo erg. Natuurlijk is het op fysiek vlak niet altijd even aangenaam: grijze haren, rimpels, stramme ledematen, wie zit daar nou op te wachten? De jaren hebben me echter ook heel veel gebracht: rust (alles is relatief...), bijvoorbeeld. Mildheid. Acceptatie. De scherpe kantjes van het leven zijn verdwenen en harde lijnen zijn vervangen door zachtere contouren. En dan heb ik het nog niet gehad over de mogelijkheid om, louter vanwege je leeftijd, jongere mensen ongevraagd van tal van adviezen te voorzien. Eerlijk is eerlijk, ik haal uit die optie alles wat er in zit en ga nogal ver in het geven van tips, het preken, het vingertje opheffen...Toen ik net moeder was hoopte ik dat ik mijn zoon Thomas zou kunnen behoeden voor de fouten die ik heb gemaakt. Inmiddels weet ik wel beter maar gooi ik het -tamelijk onlogisch-over een andere boeg en probeer iedereen te behoeden voor de vergissingen die ik beging. Daar heb ik, dat laat zich raden, zowat een dagtaak aan.
Onlangs tolkte ik voor een jonge professional die een huis kocht. Ik was als tolk aanwezig bij het passeren van de akte van levering en hypotheek. De man was strak in het pak gestoken, werkte bij een internationale organisatie en was een kleine 20 jaar jonger dan ik. Toen de formaliteiten bij de notaris achter de rug waren liepen we samen een stukje op. Hij vertrouwde me toe dat hij stijf stond van de stress, dat hij de verhuizing had moeten uitstellen wegens een belangrijke rechtszaak en dat hij allicht weinig van het huis zou genieten van de teoekomst "I'm always on the road for my work.".
Daar diende zich een kans aan, dat voelde ik. Terwijl ik de jonge man streng aankeek zei ik "We'll be dead for a long time so best enjoy life while you can." Er verscheen een brede glimlach op zijn gezicht. "I hope to be around for a long time still and, to be frank, I do enjoy my work."
Haastig nam ik afscheid, het schaamrood op de kaken.

Herinneringen

Afgelopen zaterdag waren mijn twee zusjes en ik op bezoek bij onze vader in 's Graveland, om daar met hem vaderdag te vieren. Bij ons in de familie is elke feestdag een alibi om iets lekkers te eten, in casu pofferjes bij de kraam in Laren, een kraam waar we al in onze prille jeugd kwamen. Onze grootouders woonden in het Gooi en we brachten vele zomers bij hen door.

Zondagmiddag werden we ingehaald door onze herinneringen, zo voelde het althans. Het grote huis van mijn grootouders is inmiddels al lang in handen van andere eigenaars, maar mijn vader kent de huidige eigenaars. We trokken de stoute schoenen aan en reden de vertrouwde oprit op. De geur was nog hetzelfde als vroeger. De bewoners waren thuis maar lieten ons op allerhartelijkste wijze binnen (zelf zou ik minder genereus zijn geweest, maar dit geheel terzijde). Terwijl mijn vader een gesprek aanknoopte met de heer des huizes liepen wij door het huis, door de tuin. Het is een groot huis (mijn grootouders hadden zes kinderen) en alles ademt er weelde, maar zonder schreeuwerig te zijn. Het was bijzonder om deze plek terug te zien: de lange gang boven waar wij 'schaatsten' toen er nog een gladde vloer lag, het kamertje waar wij naar de Fabeltjeskrant keken en later naar Fawlty towers, de plek waar de linnen annex snoepkast vroeger stond, de kelder waar mijn opa een soort 'huisbioscoop' van had gemaakt(de man was zijn tijd vooruit), de naar beneden hellende tuin en het zwembad, vroeger een sierlijke acht, nu een praktische rechthoek...

Het huis behoort nu andere mensen toe, die hier hun eigen herinneringen hebben liggen. Een indringer voelde ik me, terwijl ik ook weer vrolijk werd van alles wat naar boven kwam: het beeld van mijn zwaarlijvige grootouders in badjas, met badmutsen op, zich een weg naar het zwembad banend; de speelgoedgadgets die onze oma altijd wist te scoren en waarmee we vooral buiten veel plezier beleefden; de volwassenen die op een vast tijdstip gingen borrelen met cashew noten, shanghainoten en radijsjes en de manier waarop mijn grootvader mij grootmoeder altijd plaagde.

It was long ago and far away, the world was younger than today, om met Janis Ian te spreken. Met gemengde gevoelens kijk ik terug op deze trip down memory lane . Terwijl we wegreden fluisterde een stem me in: "keer niet meer terug naar plekken waar je gelukkig bent geweest, maar bewaar de herinneringen waar ze horen: ergens diep in jezelf."

Jet Crielaard

Beeldend kunstenaar en dichter Jet Crielaard leerde ik een aantal jaar geleden kennen, toen ik een cursus kinderverhalen schrijven en illustreren bij haar volgde. Jong, creatief en origineel vond ik haar. Een paar jaar later schreef ik mijn zoon Thomas in voor een graffiti-les en daar stond Jet weer, een hoogzwangere Jet.

Gisteren ontmoette ik haar in de tram met haar zoontje. De meeste vrouwen zien er een tikje slonzig uit in de eerste jaren van het ouderschap. Bij Jet is het omgekeerde het geval: ze straalde, liep er verzorgd bij en had massa's energie.
Kortom, de ene moeder is de andere niet en we zijn niet allemaal ploetermoeders.

Neem eens een kijkje op haar site: