Je kind als inspiratiebron; Jolanda Teske; Adviesbureau Teske

Een niet onaanzienlijk deel van de thuiswerkmoeders die ik (in het echt of virtueel) ontmoet hebben zich in hun activiteit volop laten inspireren door hun kroost.

Mooi vind ik dat, je kind als inspiratiebron. Het is natuurlijk een onderwerp dat je na aan hart ligt, dat je door en door kent en waar je veel voor over hebt.

Anouk van Schaardenburg kon geen geschikte etiketten vinden voor op de kleding van haar kind en dit gemis stond aan de wieg van haar goedlopende bedrijf GOEDGEMERKT.

Afgelopen weekend ontmoette ik een dynamische en enthousiaste vrouw: Jolanda Teske. Haar dochter heeft een handicap, waardoor Jolanda goed thuis is geraakt in de wereld van voorzieningen,regelingen en medische hulpmiddelen. Ze raakte gemotiveerd om andere ouders en hun kinderen te helpen door haar expertise aan te bieden. Zo ontstond haar Adviesbureau:

De insteek is heel positief, Jolanda left de nadruk op zelfstandigheid, niet op afhankelijkheid.

Het gelukkige eenoudergezin

Vorige zomer was ik in Zwitserland en in de Oekraïne. Deze zomer blijf ik in Den Haag en heeft de vakantie een eigen hap-snap karakter: een paar uur naar het strand met mijn tienerzoon, een excursie naar een landgoed met familie, een bezoek aan een museum. Bevalt prima.

Als onderdeel van de vakantie in eigen stad trakteer ik mezelf regelmatig op sushi en glossy tijdschriften (als ik zo doorga wordt deze zogenaamde low budget zomer nog een kostbare aangelegenheid). Zo kocht ik onlangs de RED van augustus. Daarin stond een hartverwarmend interview met journaliste Agnes Hofman die al heel jong moeder werd (van, dit kan geen toeval zijn, een Thomas)en die in haar eentje voor haar zoon zorgt. Zij is co-auteur van het handboek 'Het gelukkige eenoudergezin'. Haar verhaal heb ik met veel plezier gelezen. Single ouderschap heeft maar al te vaak iets tobberigs. Ik maak me ook vaak schuldig aan gemopper en gepieker. Hofman legt de nadruk op wat wel kan, niet op wat niet kan. Ze richt zich op kansen, niet op bedreigingen. Op plezier, niet op pijn. Ik ben ruim 12 jaar ouder dan zij maar ik kan veel van haar leren.

Afscheid van G

In de supermarkt om de hoek kwam ik vriendin L tegen. Ze vertelde me dat G, een gemeenschappelijke vriend, onlangs is overleden. Het is alweer jaren geleden dat ik G voor het laatst zag maar ik zou hem kunnen tekenen. Een tengere gestalte, bruine pretoogjes, een intelligente blik. Toen Thomas nog heel klein was betekende hij veel voor me omdat zijn dochter en mijn zoon zo lief samen speelden. Het was een goed mens. Ik herinner me dat hij een keer onverwacht op de stoep stond met maar liefst vier rookmelders: "Mag ik die even installeren voor je? Dat zou me rust geven". Hij maakte zich zelden druk, behalve als het ging om administratieve perikelen. Als de jaarafrekening van Eneco weer van geen kanten klopte vertrouwde zijn vrouw K me toe "his hands were shaking".

We hebben heel wat avonden met elkaar doorgebracht. Nu niet meer. Hij was al een tijdje ernstig ziek maar je hoopt dan altijd op een wonder. Ik denk aan zijn gezin, zijn familieleden, zijn vrienden maar vooral aan hem. Veel te vroeg weggeroepen.

Friendship zo stelt Graham Greene is something in the soul.

Meer dan ooit hoop ik dat het waar is, dat wat zoveel mensen denken, dat onze ziel blijft voortleven, zodat ik nog telepathisch contact met hem kan maken en hem kan vertellen wat hij voor zijn vrienden betekent.