Kinderen van gescheiden ouders

Kennen jullie de spots van SIRE, waarin zichtbaar is hoeveel pijn ouders hun kinderen doen bij een scheiding, door lelijke dingen te zeggen over hun ex-partner, door ultimatums te stellen of door kinderen te dwingen om te kiezen? Beelden in zwart-wit, met op de achtergrond het schrijnende 'it's only words' en met de kreten van de boze, verwarde en verdrietige ouders symbolisch gekerfd op de lichamen van de kinderen? Ik kan er niet met droge ogen naar kijken. Het feit dat ook ik wel eens nare dingen heb gezegd in mijn wanhoop en frustratie zal daar vast iets mee te maken hebben. Ik vind het een confronterende maar zeer nuttige spot.

Als we het toch hebben over een scheiding en wat dit met kinderen doet nog even een vrolijke noot: Marja Baseler schreef een prima boek over dit thema: HEEN EN WEER, voor kinderen tussen de 8 en 12 jaar over de emotionele en praktische aspecten waar kinderen na een scheiding mee te maken krijgen, zoals een eventuele verandering van school, het feit dat je opeens twee huizen hebt, je houding ten opzichte van je ouders. Uitgegeven door The House of Books, kost € 15,95.
http://www.ako.nl/product/9789044328530/heen-en-weermarja-baseler/

Want woorden kunnen verwonden, maar woorden kunnen ook helpen bij het helen.

Je kind als inspiratiebron; Jolanda Teske; Adviesbureau Teske

Een niet onaanzienlijk deel van de thuiswerkmoeders die ik (in het echt of virtueel) ontmoet hebben zich in hun activiteit volop laten inspireren door hun kroost.

Mooi vind ik dat, je kind als inspiratiebron. Het is natuurlijk een onderwerp dat je na aan hart ligt, dat je door en door kent en waar je veel voor over hebt.

Anouk van Schaardenburg kon geen geschikte etiketten vinden voor op de kleding van haar kind en dit gemis stond aan de wieg van haar goedlopende bedrijf GOEDGEMERKT.

Afgelopen weekend ontmoette ik een dynamische en enthousiaste vrouw: Jolanda Teske. Haar dochter heeft een handicap, waardoor Jolanda goed thuis is geraakt in de wereld van voorzieningen,regelingen en medische hulpmiddelen. Ze raakte gemotiveerd om andere ouders en hun kinderen te helpen door haar expertise aan te bieden. Zo ontstond haar Adviesbureau:

De insteek is heel positief, Jolanda left de nadruk op zelfstandigheid, niet op afhankelijkheid.

Het gelukkige eenoudergezin

Vorige zomer was ik in Zwitserland en in de Oekraïne. Deze zomer blijf ik in Den Haag en heeft de vakantie een eigen hap-snap karakter: een paar uur naar het strand met mijn tienerzoon, een excursie naar een landgoed met familie, een bezoek aan een museum. Bevalt prima.

Als onderdeel van de vakantie in eigen stad trakteer ik mezelf regelmatig op sushi en glossy tijdschriften (als ik zo doorga wordt deze zogenaamde low budget zomer nog een kostbare aangelegenheid). Zo kocht ik onlangs de RED van augustus. Daarin stond een hartverwarmend interview met journaliste Agnes Hofman die al heel jong moeder werd (van, dit kan geen toeval zijn, een Thomas)en die in haar eentje voor haar zoon zorgt. Zij is co-auteur van het handboek 'Het gelukkige eenoudergezin'. Haar verhaal heb ik met veel plezier gelezen. Single ouderschap heeft maar al te vaak iets tobberigs. Ik maak me ook vaak schuldig aan gemopper en gepieker. Hofman legt de nadruk op wat wel kan, niet op wat niet kan. Ze richt zich op kansen, niet op bedreigingen. Op plezier, niet op pijn. Ik ben ruim 12 jaar ouder dan zij maar ik kan veel van haar leren.