Hoezo lastige puber?!

Wij ouders ervaren pubers dikwijls als lastig. Ze nemen niet meer zomaar alles van ons aan, gedragen zich soms grillig en richten zich zo sterk op de buitenwereld dat we ons een tikje overbodig gaan voelen. Voeg daar al onze bezorgdheid en angst aan toe en dan hoef je je niet te verbazen over lastige communicatie, uit de hand lopende gesprekken en een niet gering aantal ergernissen. In haar boek 'Hoezo lastige puger?!' bekijkt auteur Laura Tietjens de zaken heel anders.

Ze schrijft niet alleen over pubers, ze laat pubers ook uitgebreid aan het woord in meer dan tien diepte-interviews en tal van citaten. Op de foto's staan tieners van nu afgebeeld. De foto's zelf zijn door pubers gemaakt. Het boek nodigt uit om begrip op te brengen voor de tiener die zichzelf zoekt temidden van het tumult. Om te luisteren. Om ouderschap als de belangrijkste taak te beschouwen en ernaar te handelen. Inspirerend. Op de thuiswerkmamas-site heb ik een samenvatting van dit boek geplaatst. Ik zou zeggen: lezen. En als het je aanspreekt natuurlijk het boek zelf lezen. Het biedt echt tal van inzichten en adviezen en ik ken weinig ouders van pubers die daar geen behoefte aan hebben.

Hoezo lastige puber?!

De laatste maanden verdiep ik me intensief in het 'fenomeen' puber. Theorie en praktijk vullen elkaar daarbij mooi aan.

Ik heb net een geweldig boek over dit onderwerp gelezen, een uitgave van Scriptum, geschreven door Laura Tietjens. Dit is niet alleen een boek over pubers maar ook door en van pubers. Meer dan tien diepte-interviews en talrijke citaten bieden verhelderende inzichten. De aansprekende en moderne foto's waarop tieners staan afgebeeld zoals ze zijn werden ook door tieners gemaakt, nl door Crisilde van den Assem en Joren Molter.

Het boek gaat met name over hoe je de communicatie met je puber goed houdt.

Binnenkort ga ik een recensie/samenvatting van dit boek schrijven en op mijn thuiswerkmamas-site plaatsen. Nu houd ik het bij een citaat uit het boek. Een moeder is aan het woord: 'In Iran kenden we twee woorden niet': 'overspannen' en 'pubers' (Mitra, Iraanse moeder).

Moederliefde

Gisteravond heb ik op televisie de film 'A girl like me' gezien. De film is gebaseerd op een waar gebeurd verhaal. Fantastische acteerprestaties van o.a. J D Pardo.

Al op jonge leeftijd had Eddie meer belangstelling voor kleding, haar en make-up dan voor autootjes. Op een gegeven moment verschijnt een stralende Eddie (een jaar of zes) op een familiefeest in een lichtroze jurk. De strenge katholieke familie reageert geschokt. Sylvia, de moeder van Eddie, haast zich met haar zoon naar een andere kamer. Ook in de periode erna is het duidelijk dat de moeder worstelt met het 'anders' zijn van haar zoon/dochter. Hoe ze zich daar over heen zet is ronduit bewonderenswaardig te noemen. Onvoorwaardelijke liefde, dat had zij haar kind te bieden. Eddie ontwikkelt de vrouwelijke kant van haar persoonlijkheid steeds sterker, laat zich Gwen noemen en krijgt zelfs een vriendje. Het verhaal krijgt een tragische wending als Gwen in de val wordt gelokt door een jaloerse vrouw en in de handen valt van vier mannen die louter walging en agressie voelen jegens Gwen. Ze wordt geboeid, urenlang geslagen en gewurgd, 17 jaar oud.

Na het overlijden van Gwen is haar moeder, Sylvia Guerrero,zich gaan inzetten voor de rechten van transgender-kinderen. Ze probeert ervoor te zorgen dat andere kinderen niet hetzelfde tragische lot ondergaan als haar kind. Ook heeft ze postuum de naam van haar dochter laten veranderen van Eddie naar Gwen. Moederliefde, een intenser gevoel bestaat er volgens mij niet.