Koek en zo

Cupcakes, de aanblik ervan alleen al stemt vrolijk. Ze zijn hip, esthetisch en je kunt er alle kanten mee op. Het decoreren van cupcakes is een kunst op zich. Bovendien is dat een activiteit die zich leent voor zowel kinderverjaardagen als voor bedrijfsuitjes.

Geen wonder dus dat de ondernemende Susanne Koek (what's in a name?) besloot om een bedrijf in cupcakes te starten: Koek & Zo.

Op de site kun je meer informatie vinden over deze ondernemende moeder en haar bedrijf.

Strijd tegen de spullen

Al zo lang ik me kan herinneren voer ik een strijd tegen de spullen. De spullen zijn aan de winnende hand.

Om de zoveel tijd verdiep ik me in methoden om het tij te keren en de chaos de baas te worden. Zo kwam ik onlangs ook op de site
en las ik het boekje over opruimen van Jessica de Jong. Hierin schrijft ze: "Om de chaos onder controle te krijgen is het belangrijk dat de definitie van rommel duidelijk is." Aye, there's the rub. Als ik een lege eierdoos in handen heb doe ik niet wat de meeste mensen om me heen doen: hem naar de papierbak brengen of meteen de vuilnisbak in kieperen. Nee, ik bewaar hem met de gedachte: heel handig als isolatiemateriaal, of om zaadjes in te laten ontkiemen (as if...), om maar te zwijgen over de vele mogelijkheden om er mee te knutselen met kleine kinderen. Thomas is iets netter, heeft een vrij strakke smaak en ditto kamer. Ook hij kan echter maar moeilijk van dingen afscheid nemen. Toen hij een jaar of 8 was heeft hij ooit twee dagen niet tegen me gesproken omdat ik een envelopje had weggegooid. Let wel, het was een lege envelop waar ik ook niets op stond geschreven. Een wit standaardexexemplaar. Er had verjaardagsgeld in gezeten, dat wel. Dat was niet de oorzaak van de verontwaardiging die Thomas voelde, bleek na navraag. "Mam, ik was zo aan dat envelopje gehecht, het lag er al zo lang."

Vermoedelijk zal het zo blijven gaan dat mensen die voor het eerst bij ons thuis komen vragen: 'Net verhuisd?', 'nee', 'aan het verbouwen?', 'beslist niet', 'o'.

Alleen

Omdat ik voornamelijk vanuit huis werk breng ik een groot deel van de dag alleen door. Als Thomas naar school is, of naar een vriendje, of naar het skatepark verschans ik me in mijn werkkamer. Ik houd van de hoge plafonds, de boekenkasten en van mijn werkhoek aan het raam met uitzicht op een gingko boom. Het geroezemoes van de straat, beneden, de kerkklokken van de Elandkerk die luiden. Dat ik aan werken toekom mag een wonder heten. Toch is dat wel zo: tolkodprachten voorbereiden, vertalingen maken, de administratie bijhouden, daar is een dag of dagdeel al snel mee gevuld. Er hangt ook een creatieve sfeer in mijn werkkamer want tussen de bedrijven door maak ik collages, schilderijen en stempels. Eerlijk gezegd vind ik de materialen waarmee ik werk mooier dan de resultaten. Okergele pigmentpoeder in een glazen weckpot, schuimrubberen verfrollen, parmantige kwasten in een oud glas.

Mijn werk verricht ik grotendeels alleen maar ook in een andere betekenis ben ik alleen, ik heb geen levensgezel. Ik zou liegen als ik zou doen alsof ik dat niet erg vind. Als het onderwerp ter sprake komt krijg ik een droge mond, word ik overvallen door een gevoel van zwaarte, krijg ik pijn in mijn buik. Ja, dat alleen zijn ook voordelen heeft weet ik inmidels wel, het wordt me vooral ingewreven door vrouwen die wel een partner hebben. Enerzijds denk ik dan altijd: zij kunnen het weten. Anderzijds vraag ik me soms wel af waarom zij dan bij die vreselijke echtgenoot blijven. Hoe dan ook, ze bedoelen het vast goed en het is inderdaad aangenaam om je eigen koers te kunnen varen zonder rekening te hoeven houden met een partner. Wat ook relativerend werkt is om mijn eigen aandeel in mijn single-schap te erkennen(je eigen aandeel in iets erkennen is op vele gebieden een aanrader). Van de liefde verwacht ik veel. Allesverterende passie om te beginnen. Urenlange telefoongesprekken, vurige sms-jes, ruzies met verheven stemmen en slaande deuren, ruzies die natuurlijk-hoe kan het ook anders?-worden goedgemaakt tijdens vrijpartijen die de hele nacht duren. Al bij al tamelijk uitputtend en met het klimmen der jaren steeds lastiger te realiseren. Ik verwacht ook trouw, kameraadschap en onvoorwaardelijke loyauteit. Dat dit eisenpakket het niet eenvoudiger maakt om iemand te vinden moge duidelijuk zijn. Wezenlijker misschien is mijn onvermogen om de dagelijkse dingen des levens met iemand te delen. Samen eten is tot daaraan toe maar bij samen koken voel ik me ongemakkelijk en bij samen de afwas doen(waarbij de een afwast en de ander afdroogt)trek ik de grens. Toen ik een tijdje geleden met een ex-geliefde sprak over het reinigen van vloerbedekkingen kreeg ik het enorm benauwd. Ik viel hem ruw in de reden: "Kunnen we het alsjeblieft over iets anders hebben, woeste sex bijvoorbeeld?". Hij mompelde iets over "onvolwassen reactie" en "we moeten overal over kunnen praten." Gelijk had hij maar ik klamp me met man en macht vast aan droombeelden die ik beter zou kunnen bijstellen, aan verwachtingen die passen bij iemand van 20 jaar jonger, aan een romantiek die met het echte leven van een werkende moeder weinig van doen heeft. Ik klamp me eraan vast met een verbetenheid die -zoals Giordano ergens in zijn De eemzaamheid van de priemgetallen beschrijft-kenmerkend is wanneer iemand zich vasthoudt aan iets dat slecht voor hem is. Nu ik toch aan het citeren geslagen ben, Scott Fitzgerald schreef 'sometimes it's harder to deprive oneself of pain than of pleasure.'. Kijk, met hem had ik wel willen trouwen!