Genoeg

'Genoeg' is de naam van een tijdschrift dat ik onlangs heb gekocht. Het heeft tal van interessante artikelen over bestedingspatronen, lekker maar goedkoop eten, je spullen koesteren en zelf cadeaus maken.

'Genoeg' is ook de titel van mijn favoriete gedicht van Judith Herzberg:
Er is nog zomer en genoeg
Wat zou het ondraaglijk tillen zijn
Wat een gezwoeg
Als iedereen niet iedereen
terwille was
Als iedereen niet iedereen
op handen droeg

Nu ga ik mijn administratie bijwerken, want ik ben goed bezig. Heb eindelijk het gevoel dat met geld leren omgaan binnen mijn bereik ligt, dat ook ik het punt zal bereiken waarin ik tevreden vaststel: "ik heb genoeg". En dat ik me dan kan houden aan het gezegde: 'If you find honey, eat just enough.'

Opgevoed door je eigen kind

Thomas is heerlijk zelfstandig aan het worden. Als moeder is het soms lastig om in te schatten hoe ver en hoe snel dat gaat en waar de grenzen liggen.
Laatst vroeg ik hoopvol aan Thomas 'hoe zou je het vinden als ik voortaan op zaterdagochtend ga sporten, nu je zo'n grote jongen bent?' (hoezo, manipulatief?).
'Dat vind ik ongezellig' antwoordde Thomas zonder enige aarzeling. Hum. Dat had ik niet verwacht. Ik was een tikje teleurgesteld want het leek me zo prettig om in het weekend te kunnen sporten. Toen hij mijn gezicht zag, zei Thomas: 'tja, mam, als je iets niet wilt moet je het niet vragen.'
Kortom, ik heb het stadium bereikt waarin ik door mijn eigen zoon wordt opgevoed. Even wennen.

Dolce far niente/ Cabo Polonio

Mijn vriendin Jet (toegewijde moeder van Jacob, sinds kort ook thuiswerkmama) merkte het al op, de laatste dagen heb ik mijn blog niet bijgewerkt. Ze dacht dat ik het te druk had en in zekere zin had ze gelijk: ik had het te druk met nietsen.

Even geen druk, geen deadlines, geen leven bij de klok. De chaos op mijn bureau (waar de papieren zich weer hebben opgestapeld, verrassend is anders) gelaten voor wat ie is, de post ongeopend op een andere stapel, de afwas niet gedaan. Heerlijk toegegeven aan een luie bui die van de weeromstuit dagen achtereen duurde!

Wel heb ik veel tijd doorgebracht met Thomas, met familie en met vrienden. Gewandeld in dit prachtige lenteweer. Geklust op zolder. Gekookt. Maar één ding is zeker, met de dingen die ik de afgelopen dagen gedaan heb kom ik niet in het Guiness Book of Records.

Thomas genoot er duidelijk van, een wat minder gestresste moeder. Hij kletste er vrolijk op los, over wat hij later wil worden (stuntman, zucht!), over zijn vriendjes, over de middelbare school die hem aanspreekt, over basketballers en over TMF-hits. Het was heerlijk om zo onbevangen tijd met hem doorbrengen, zonder lijstjes, zonder schema's.

Heb ook veel zitten dromen. Ik geloof dat het wezenlijk is voor een mens om te dromen. Als je daarmee ophoudt houd je op met leven. En dromen mogen groots zijn. Mijn droom is een huis aan het Lange Voorhout en een strandhuis in Cabo Polonio, Uruguay. Zie afbeelding (als je erop klikt wordt ie groter). En tja, dat zal allicht altijd een droom blijven. Maar als die droom mij levend houdt dan is dat zo gek nog niet.