Dromen

Wie mijn blog leest weet dat ik weer roerige tijden doormaak. Vrienden en familieleden weten me er op te wijzen dat ik zelf veel van die onrust genereer. Daar hebben ze, ik geef het niet graag toe, gelijk in.
Ik wil graag iets doen met de overwaarde op mijn huis: eerst dacht ik aan een jaar schrijven, maar zo langzamerhand begint de mogelijkheid om een jaar te slapen meer te lonken...
Hoe dan ook, ik ben druk bezig met het verkennen van alle opties. Internet is daarbij een geweldig hulpmiddel, want vanuit mijn luie stoel hier in Den Haag kan ik het aanbod van onroerend goed in Frankrijk bekijken. Dat doe ik dan ook voortdurend. Iedereen weet dat er in Frankrijk mooie huizen te koop zijn voor een fractie van de prijs die je hier betaalt. Voor een parterrewoning hier in de buurt zou ik meer betalen dan voor een vrijstaand huis in Frankrijk met bijgebouwen en een enorme lap grond eromheen. Zie bijvoorbeeld het droomhuis op de foto.
Mijn verbeelding sloeg weer eens lekker op hol. Ik zag mezelf in een riante kamer zitten schrijven, de honden aan mijn voeten, klassieke muziek op de achtergrond (iets afgezaagds, kan mij het bommen, het adagium van Albinoni of het vioolconcert van Bruch), terwijl Thomas in een bijgebouw op het terrein met de jongens uit het dorp gitaar speelt. Het contact met de achterban zou ik in stand houden via e-mail, skype en telefoon, en vooral via logeerpartijen, die feestelijk zouden verlopen. Ik zag het helemaal zitten.
Maar ik vermoed dat de werkelijkheid een tikje genuanceerder zou zijn, met lekkages, eenzaamheid en instortende muren in de hoofdrol. En een zoon die misschien heimwee zou hebben naar het vaderland.
Wat dat betreft zijn Thomas en ik zo anders opgevoed. Thomas was twee toen we uit Gent naar Den Haag verhuisden en hij kent eigenlijk alleen Den Haag. Hij heeft nog contact met vriendjes uit de crèche. Dat heeft ook veel waarde.
Zelf had ik het in mijn jeugd rianter dan hij, op materieel gebied zeker. En ook de vele verhuizingen (mijn vader was diplomaat) hebben geen blijvend letsel toegebracht, integendeel denk ik soms. Ik heb er mijn talenkennis en daardoor ook mijn boterham aan te danken. En een vrij open en tolerante blik. Maar het was wel onrustig om altijd opnieuw te beginnen, dus misschien pak ik het allemaal wat minder drastisch aan. En dat droomhuis, daar kan ik dan ongestoord over blijven dromen.

Huis te koop

Zoekt iemand die dit leest misschien een ruim huis in Den Haag? Een huis met ornamenten op de plafonds, met veel licht en ruimte? Een huis met kamers en suite en glas-in-lood ramen? Een huis met een groot woonoppervlak (rond de 240 vierkante meter schat ik) en twee riante balkons? Een huis dat in het Zeeheldenkwartier ligt, op een steenworp afstand van trams naar beide stations, in de buurt van winkels en een kwartiertje fietsen van het strand vandaan?
Een huis dat van buiten grondig is aangepakt -gevel voorzijde is gezandstraald, de kozijnen zijn nieuw, de achtergevel is opnieuw gevoegd, gepleisterd en geverfd, de ramen en openslaande deuren naar de balkons hebben dubbel glas-maar dat van binnen nog wel verder mag worden opgeknapt?
Een huis met drie etages, die ooit afzonderlijk werden verhuurd, waardoor elke etage een eigen douche en een eigen wc heeft (hetgeen inhoudt dat het huis ook makkelijk te gebruiken is om te verhuren)?

Wie interesse heeft kan me mailen naar vertaalslag@planet.nl

Waarom, waarom, wil je dan van het huis af? Vragen jullie je misschien af. Dit stipte ik eerder al een beetje aan: geloof me, ik houd van dit huis, ik houd van elke steen van dit huis, ik kocht het met weinig emotie maar ben er nu aan verknocht, maar ik ben moe, moe, moe, van het alleen de kost verdienen en alleen zorgen. Als ik een leuke moeder wil blijven & als ik me verder wil ontwikkelen dan moet ik zorgen voor wat ruimte. En dat bedoel ik deze keer figuurlijk, want aan ruimte ontbreekt het me momenteel -letterlijk-juist niet. Ik wil echte aandacht geven aan de opgroeiende Thomas, ik wil schrijven en ik wil ook wat tijd voor mezelf. Vandaar dat ik het huis in de verkoop ga gooien.

Maar wie mijn blog leest heeft dus de scoop. En de gelegenheid contact op te nemen. Het huis lijkt me bij uitstek geschikt voor een gezin. Nog geen 2 straten verder heb je een peuterspeelzaal en een school. Er is genoeg ruimte voor een heel aantal kinderen. Ook een pluspunt zijn de riante balkons, waardoor je toch een buiten hebt. Een tuin zit er nl niet bij, het is een dubbel bovenhuis met zolder. Een huis waar ik heel gelukkig ben geweest, maar waar ik afscheid van moet nemen. Het is tijd voor een nieuwe start.

Verandering

Ik heb langer dan gebruikelijk niet geschreven in mijn blog, ik was te druk bezig met leven. Of met overleven, het is maar hoe je het bekijkt.
Het is me de laatste tijd steeds duidelijker dat ik veranderingen moet doorvoeren in mijn leven. Tamelijk ingrijpende veranderingen.
Het huis waarin ik woon is een huis waar ik aan gehecht ben geraakt, al kocht ik het zonder veel emotie. Ik woonde toen in Gent en heb via de site van Funda (die toen anders heette, maar dit terzijde) gezocht naar iets dat ruim genoeg was en dat handig was gelegen (niet te ver van het station, de stad, mijn familie, het strand...). Het hele koopproces heb ik uit handen gegeven, en dan bedoel ik volledig. Zelfs het tekenen van de koopakte heb ik via een machtiging aan mijn moeder en stiefvader over gelaten, die dag was ik zelf aan het tolken op een conferentie in Brussel.
Dat ik ooit zo verknocht zou raken aan het huis had ik niet gedacht. Het was volledig uitgewoond, er woonden indertijd iets van 11 huurders in...jonge studenten waarschijnlijk. In de loop der jaren zijn er behoorlijk wat dingen aan het huis gedaan, maar er is nog steeds veel werk aan de winkel. Dit begint aan me te knagen. Nou ja, knagen is een eufemisme. Ik ervaar het zo langamerhand als een loden last. Zo'n oud huis is heerlijk, maar dan zijn twee rechterhanden welkom. Of een man. Of bij voorkeur een man met twee rechterhanden. Zo'n man heb ik niet voorhanden.
Nog los daarvan merk ik dat ik een bepaalde grens heb bereikt. Dit geef ik met enige tegenzin toe, want ik beschouw het als falen. En falen, daar houd ik niet van. Fulltime moederen, fulltime werken, schrijven, het huis opknappen...het lukt me niet, zo eenvoudig is het. Something's gotta give.
Er zijn, me dunkt, een paar opties:
* De eerste is om mijn schrijfaspiraties op te geven. Maar dit beschouw ik eigenlijk niet als optie. Het laatste wat ik wil is een verbitterde vrouw worden die altijd blijft denken aan wat ze niet heeft geprobeerd. We hebben alleen maar één leven (althans, dat geloof ik), dus laten we dat zo goed mogelijk leven.
* Optie twee is om een bankoverval te plegen. Ook dat lijkt me geen goed plan.
* De derde optie is mijn huis verkopen en een kleiner huis kopen. Dat kost enige moeite, niet alleen de verhuizing zelf, maar ook het uitzoeken van alle financiële ins en outs. Toch heb ik, en dat zal jullie niet verbazen, optie drie gekozen.
Een verandering brengt onrust met zich mee. En niet alleen bij de persoon die de verandering moet doorvoeren. Dus het zijn roerige tijden waarin de emoties hoog oplopen, maar ik heb er alle vertrouwen in dat het in orde komt. Ik heb goede moed en ik heb goede vrienden. Ik heb familie die van me houdt, ik heb een oplossingsgerichte manier van denken. Alles sal reg kom.