That extra mile

Gisteravond zat ik in de sprinter naar Voorburg. Nu was het niet zo dat ik tijd en energie over had op dat moment, integendeel. Een goede klant, een notaris, had echter heel dringend een beëdigde vertaling van een officieel stuk nodig. Door mijn bescheiden investering (de tijd nemen om even op en neer naar Voorburg te gaan op een dinsdagavond, dat is te overzien) kon ik een snelle service leveren. Op zijn beurt kon hij zijn cliënt blij maken.
Dat vind ik zonder meer de leukste kant van mijn werk, het zoeken naar manieren om toegevoegde waarde te bieden. Er zijn zoveel mensen die Nederlands, Frans en Engels kennen. Je klanten in de watten leggen doe je door de extra's. Hoe je die extra's invult is per persoon verschillend. Rode draad is en blijft: walk that extra mile.

Borstvoeding

Oproep: voor mijn thuiswerkmamas-site ben ik op zoek naar vrouwen die anecdotes over borstvoeding willen delen. Die worden dan op de site gezet. Interesse? Mail me dan op vertaalslag@planet.nl

Borstvoeding. Wat is het alweer lang geleden dat ik die heb gegeven. Ik bewaar er goede herinneringen aan, die momenten van intimiteit met je kind, het dierlijke aspect ook.
Ik vind het vreselijk als er druk wordt uitgeoefend op moeders om borstvoeding te geven. Soms gaat het wel, soms gaat het niet. In dat laatste geval is er geen man of vrouw overboord. Lukt het wel, dan is het een bijzondere ervaring. De combinatie werk & borstvoeding is dan weer een ander verhaal. Toen Thomas klein was ging hij in Gent naar een onthaalmoeder, zoals het daar heet. Dat bood geborgenheid, een huiselijke sfeer en flexibiliteit. Als ik thuis werkte dan vroeg ik altijd of de onthaalmoeder me wilde bellen zodra hij honger keeg. Dan sprong ik op mijn fiets en was binnen enkele minuten bij hem. Na de voeding keerde ik weer huiswaarts om verder te vertalen. Ideaal!
Minder rooskleurige herinneringen zijn er ook. Ik werkte voornamelijk als tolk en reisde dagelijks van Gent naar Brussel. De nachtvoeding en de ochtendvoeding deed ik wel nog, maar  meer zat er op een gegeven moment niet in. Het gevolg was dat ik tijdens de koffie-en lunchpauze mijn melk in de wc moest 'lozen'. What a waste. Dat het mogelijk is om werk en moederschap te combineren, daar ben ik van overtuigd. Dat het lastig is, dat weet ik zeker.

Notariële akten

Het is zaterdag en ik breng een aanzienlijk deel van de dag door in mijn werkkamer. Dat hoort er nou eenmaal bij als zzp-er en er staat heel wat tegenover. Vrijheid voornamelijk. Vandaag houd ik me bezig met het vertalen van een notariële akte van verdeling. 'Wat lijkt dat me saai!' is een veel gehoorde reactie. Dat zoiets saai lijkt kan ik me voorstellen. De waarheid is genuanceerder. Want die notariële aktes gaan over mensen die dood gaan en iets nalaten. Over waar mensen gaan wonen en met wie. Over huwelijken die worden gesloten en soms ook ontbonden. Kortom, die aktes gaan over het leven zelf. Er gaan hele werelden schuil achter deze juridische documenten. Saai? Beslist niet!