De schoolreisblues

De eerste keer dat Thomas op schoolreis ging zal ik niet gauw vergeten. Hij was in die tijd al vrij veel gewend-ik was vrij veel weg i.v.m. werkzaamheden buitenshuis, hij logeerde regelmatig bij mijn moeder en stiefvader...-maar hij vond het een hele gebeurtenis,een hele dag weg met school. De herinnering aan dat bleke snoetje aan de andere kant van de ruit van de schoolbus staat in mijn geheugen gegrift. Ik had er pijn van in mijn buik, hij zag er zo hulpeloos uit. Ik voelde me een verraadster, alsof ik hem aan zijn lot overliet. Onterecht, want hij was in goede handen, nl die van het team van zijn basisschool De Wereldwijzer .
Maar ik stierf een duizend doden. Het was bovendien even slikken, want nu was hij het die weg ging. Ik ging heel dikwijls weg in die tijd (niet dat dat zonder slag of stoot en zonder schuldgevoelens ging, maar dit terzijde), maar dat mijn ventje zelf weg ging, dat hij zelf iets te doen had buiten onze voordeur en buiten de schoolpoort, dat vond ik heel aangrijpend en ingrijpend. En wat als die bus verongelukt? vroeg ik me af, met de zwartgalligheid die me zo kenmerkt. Wat als dit de laatste keer is dat ik in de grijsblauwe ogen van mijn zoon kijk?
Een knoop in mijn maag, een brok in mijn keel. De bus vertrok, maar ik bleef nog een tijdje verbouwereweerd op de stoep staan, met een paar collega-moeders, de schoolreisblues.

Nu is alles anders. Vorige week ging Thomas op schoolreisje, ik stond er wel om hem uit te zwaaien, maar hij had geen oog voor me. Ook ik was minder emotioneel dan die eerste keer. De bus was die middag vrij vroeg terug, gelukkig seinde mijn vriendin Martine (die mee was gegaan om te helpen) me per SMS in en was ik net op tijd om hem op te halen. Ik zag hoe Thomas met zijn ogen naar me zocht en hoe er iets van blijdschap/opluchting in te lezen was dat hij me zag. Maar niet voor lang, want terwijl we naar huis liepen en ik hem vroeg hoe hij het had gehad zei hij 'goed, mam, vertel ik je nog wel, en nu ga ik naar Kyle'. Kyle, dat is een buurjongen. Een dag zonder Kyle is een dag niet geleefd volgens Thomas.

Oeps

Gisteren liep ik rond 12 uur 30 langs het huis van een goede vriend,laten we hem voor de gelegenheid X noemen. Op dat tijdstip had ik al een lange en gezellige dag achter de rug, thuis kasten uitgemest, bij goede vriendin Martine in de tuin gezeten en genoten van een lekker ontbijtje, gezelschap gehad van honden, katten, grote mensen en kleine mensen.
Omdat ik (dankzij Martine!) een nacht voor mezelf had gehad was ik eindelijk weer mijn energieke zelf, een verademing. Ik was meteen weer een stuk vrolijker. Ook het weer werkte mee, niet te warm, niet te koud. Geen felle zon, geen regen. Ik besloot de stad in te gaan met een heel aantal kids, onder wie Lara en Julie, de bijna driejarige tweeling die af en toe tijd met ons doorbrengt. Zij zijn dol op vriend X en toen we langs zijn huis liepen besloot ik even aan te bellen om hoi te zeggen. Door de Intercom klonk zijn stem nogal wazig, maar ik verstond sowieso niets met al het geroezemoes van de kinderen om me heen. Er werd niet open gedaan, maar ik zag X op het balkon van zijn slaapkamerverdieping staan, met bloot torso. Hij maakte een verontschuldigend gebaar. Het was duidelijk dat het eh, even niet zo goed schikte. Maar ja, hoe maak je dat jonge kinderen duidelijk?
'Kom, we gaan verder', zei ik tegen Lara en Julie. 'Maar wat is .... aan het doen?' vroegen ze. 'Hij is aan het spelen'. 'Waarom heeft hij geen kleren aan?', 'omdat je het heel warm krijgt van dat spelletje.'
Mmm, ik kreeg het er zelf warm van en was de hele dag wat van mijn à propos. Want ik ben een ploetermoeder (of misschien moet ik een andere term kiezen, kom ik een andere keer op terug), maar dat ik ook een vrouw ben, dat vergeet ik nogal eens.

Dromen

Wie mijn blog leest weet dat ik weer roerige tijden doormaak. Vrienden en familieleden weten me er op te wijzen dat ik zelf veel van die onrust genereer. Daar hebben ze, ik geef het niet graag toe, gelijk in.
Ik wil graag iets doen met de overwaarde op mijn huis: eerst dacht ik aan een jaar schrijven, maar zo langzamerhand begint de mogelijkheid om een jaar te slapen meer te lonken...
Hoe dan ook, ik ben druk bezig met het verkennen van alle opties. Internet is daarbij een geweldig hulpmiddel, want vanuit mijn luie stoel hier in Den Haag kan ik het aanbod van onroerend goed in Frankrijk bekijken. Dat doe ik dan ook voortdurend. Iedereen weet dat er in Frankrijk mooie huizen te koop zijn voor een fractie van de prijs die je hier betaalt. Voor een parterrewoning hier in de buurt zou ik meer betalen dan voor een vrijstaand huis in Frankrijk met bijgebouwen en een enorme lap grond eromheen. Zie bijvoorbeeld het droomhuis op de foto.
Mijn verbeelding sloeg weer eens lekker op hol. Ik zag mezelf in een riante kamer zitten schrijven, de honden aan mijn voeten, klassieke muziek op de achtergrond (iets afgezaagds, kan mij het bommen, het adagium van Albinoni of het vioolconcert van Bruch), terwijl Thomas in een bijgebouw op het terrein met de jongens uit het dorp gitaar speelt. Het contact met de achterban zou ik in stand houden via e-mail, skype en telefoon, en vooral via logeerpartijen, die feestelijk zouden verlopen. Ik zag het helemaal zitten.
Maar ik vermoed dat de werkelijkheid een tikje genuanceerder zou zijn, met lekkages, eenzaamheid en instortende muren in de hoofdrol. En een zoon die misschien heimwee zou hebben naar het vaderland.
Wat dat betreft zijn Thomas en ik zo anders opgevoed. Thomas was twee toen we uit Gent naar Den Haag verhuisden en hij kent eigenlijk alleen Den Haag. Hij heeft nog contact met vriendjes uit de crèche. Dat heeft ook veel waarde.
Zelf had ik het in mijn jeugd rianter dan hij, op materieel gebied zeker. En ook de vele verhuizingen (mijn vader was diplomaat) hebben geen blijvend letsel toegebracht, integendeel denk ik soms. Ik heb er mijn talenkennis en daardoor ook mijn boterham aan te danken. En een vrij open en tolerante blik. Maar het was wel onrustig om altijd opnieuw te beginnen, dus misschien pak ik het allemaal wat minder drastisch aan. En dat droomhuis, daar kan ik dan ongestoord over blijven dromen.