Los!

Loslaten is een kunst. Een kunst die ik niet versta, om het maar eufemistisch uit te drukken.
Mijn kind loslaten bijvoorbeeld. Nou, ho maar. Drie keer per dag stel ik me voor hoe zoonlief onder een tram komt. Ik maak me zorgen om zijn concentratieproblemen (wat moet er van hem worden?), zijn tafelmanieren en zijn muzieksmaak. Ook over andere dierbaren lig ik met de regelmaat van de klok wakker. Uiteraard ben ik ook uiterst bezorgd over mezelf. Bij het ontdekken van het minste of geringste plekje gaan de alarmbellen rinkelen. Mijn laatste uur, of in ieder geval mijn laatste jaar is vast geslagen, denk ik dan.
Maar de problemen met loslaten gaan verder. De lijst dingen die ik lastig vind om los te laten is schier eindeloos. Een opmerking die verkeerd valt, een akkefietje met een vriendin, iets dat ik heb gedaan en waarvan ik achteraf spijt heb, het houdt me niet zelden erg lang bezig. Gevangen. Gekooid.
Zelfs met dingen loslaten heb ik het moeilijk. Als ik iets kwijt ben bijvoorbeeld, kan dat me eindeloos 'achtervolgen'. De laatste tijd probeer ik daar wel korte metten mee te maken. Het is te absurd voor woorden dat ik tijd verspil aan het zoeken naar, pakweg, een markeerstift die kwijt is, terwijl ik een bak vol van die ondingen heb. In zulke gevallen doe ik nu eindelijk -beter laat dan nooit- een beroep op mijn ratio. Hoe belangrijk is die stift? Hoe zinnig is het om mijn tijd en energie te besteden aan zo'n futiliteit? En ja, natuurlijk weet ik best dat het er eigenlijk om draait dat het naar is om de controle te verliezen. Maar ook dat moeten we accepteren want één ding is zeker, er zijn heel wat dingen die we niet onder controle hebben. En hoe langer je leeft, hoe sterker dat besef. Hoeveel tijd ik nog heb weet ik niet, dat weten we geen van allen, maar ik ben vastbesloten er iets moois van te maken. Dat betekent ook dat ik aan mezelf moet en wil blijven werken want hemel, wat heb ik nog veel te leren voor een veertigjarige!

Toen ik vandaag met Laïka en Spike langs een sportschool/yogaschool liep, zag ik op een raam de volgende tekst geëtst:

How well did you live?
How well did you love?
How well did you learn to let go?

Ik houd jullie op de hoogte... Of nee, dat is iets voor anderen om te bepalen. Later. Hopelijk heel veel later.

Vakantieliefdes

De hele dag buiten zijn, de hele dag in beweging zijn. Je scherp bewust zijn van je lichaam. Steelse blikken werpen op de ander. Briefjes uitwisselen en afspraakjes maken.
Nee, ik heb het (more's the pity) nadrukkelijk niet over mezelf. Deze zomer was ik getuige van de ontluikende seksualiteit van mijn zoon Thomas, tien jaar jong. Zijn kunstjes bij het zwembad (die mij de adem benamen, ik zag er natuurlijk al een schedelbreukfactuur van komen), zijn semi-nonchalante motoriek, de plotselinge aandacht voor zijn kapsel waardoor hij er in twee weken drie potten gel doorheen joeg...erg geestig was het ook om te zien hoe de goede jongen omringd werd door vrouwelijk schoon, jonge nymfjes van net een paar jaar ouder waren werkelijk niet bij hem vandaan te meppen. 'Waar is Thomas?' vroegen ze op licht paniekerige toon, zodra hij even uit hun buurt was. 'Waar is Thomas?'
Ik stond erbij en ik keek ernaar en voor één keer lukte het me om deze fase te accepteren, om niet in mezelf te denken 'blijf toch klein, blijf bij mij'. Loslaten kun je leren, maar het helpt als je zelf ontspannen en gelukkig bent en dat ben ik nu. Het werd tijd!

Opvoeden is afscheid nemen / Het mama masterplan

In het boek 'Het mama masterplan' van Christine Pannebakker (waar ik razend enthousiast over ben, ik kan elke moeder aanraden om het boek aan te schaffen, in de boekwinkel of via haar site http://www.hetmamamasterplan.nl/) las ik over een moeder die in haar agenda had geschreven 'Behandel je kinderen alsof het bezoekers zijn die weer weg gaan, want dat zijn ze.' Ik kreeg een brok in mijn keel toen ik dit las.

Opvoeden is loslaten, opvoeden is afscheid nemen. Thomas is tien en bivakkeert nog in het grensgebied tussen kind en (pre)puber. Het ene moment is hij nog kinderlijk onschuldig en zeer aanhankelijk, het andere moment vang ik een glimp op van de tiener die hij straks misschien zal zijn (tikje baldadig en onverschillig). Hoewel ik naar overbezorgdheid neig, laat ik hem beetje bij beetje los. Het zijn kleine stapjes elke keer. Zo mag hij af en toe alleen naar school op de fiets. Toegegeven, de school is zowat bij ons in de straat, maar toch...
Laatst werd het me vreemd te moede toen ik Thomas vanuit mijn werkkamer aan de straatkant nakeek, ik zag hem braaf naar links kijken en naar rechts en weer naar links, waarna hij aan een rustig tempo wegfietste. Uit het oog, niet uit het hart wel te verstaan!

Een vriendin van mij heeft een zoon van elf. Ook zij ervaart deze periode als een mooi tussengebied. Toen haar zoon laatst zelf van school terug kwam was zij ook ontroerd toen zij het tuinhekje hoorde klapperen. Daar komt hij!

Opvoeden is loslaten, opvoeden is afscheid nemen. Maar gelukkig is het net als met ouder worden: het gaat geleidelijk.