Close encounters of the third kind

Ik zie hem een keer per jaar, altijd in januari, altijd tijdens een receptie, altijd in een van de mooiste kantoorgebouwen van Den Haag. Hij is dan aan het werk als fotograaf, ik als tolk voor de buitenlandse gasten. Dit gaat al een jaar of tien zo. Soms knikken we even naar elkaar en vorig jaar hebben we ons toeschietelijkheidsrecord verbroken. 'Staan we weer,' zei hij. 'Ja,' antwoordde ik. Verder zal dit contact volgens mij nooit gaan. Geen gesprekken over koetjes en kalfjes, geen visitekaartjes die worden overhandigd, geen facebook-vriendschappen die ontstaan. In een wereld waarin we soms na luttele ogenblikken al levensverhalen, lichaamssappen en iban-nummers uitwisselen vind ik het een verademing dat hij en ik vreemden zijn en vreemden zullen blijven.

Florentijnse ziekte

Je reinste aanstellerij, leek het me, die zogenaamde Florentijnse ziekte, waarbij mensen bevangen werden door schoonheid. Toen ik in Rome kerken met Fresco's bezocht begreep ik het opeens heel goed. Die kleuren, die vormen, dat magische licht... overweldigend vond ik het. Onlangs heb ik dit ook ervaren met een boek. De vlucht, van Jesus Carrasco. De eenvoud van het verhaal (jonge jongen, oude man, op de vlucht voor het kwaad), de rijkdom van het proza, de zintuiglijkheid van het geschrevene. Ook taal bezit soms een duizelingwekkende schoonheid.

Over lezen

Nu zit ik op Goodreads, maar vroeger gebruikte ik een boekje om bij te houden wat ik las en wat ik daar van vond. Ik hanteerde een ingewikkeld beoordelingssysteem met plusjes en minnetjes en een nog ingewikkelder rotatiesysteem. Franse, Engelse en Nederlandse boeken moesten immers allemaal aan bod komen. Voor fictie en non-fictie gold hetzelfde. Het boekje heb ik bewaard - dat zal niemand verbazen, gelet op mijn vorige post - en af en toe blader ik het door. Data, titels en citaten roepen tal van herinneringen op. In de zomer van 1995 las ik Céline, Oek de Jong en Fitzgerald. Opeens ben ik daar weer, in dat appartementje in het centrum van Gent, waar ik me vaak terugtrok met een boek en een pot jasmijnthee. Die zomer herlas ik Tender is the night. In een rond en zowaar leesbaar handschrift staan regels uit die roman: 'Dick moved on through the rain, demoniac and frightened, the passions of many men inside him and nothing simple that he could see.'
Overigens beschouw ik Tender is the night als het meesterwerk van Fitzgerald, niet The Great Gatsby. Benieuwd wie het met me eens/oneens is.

Stuffocation

'Jullie lijden aan stuffocation,' riep mijn zus Florine laatst door de telefoon.
Het valt niet te ontkennen, Thomas en ik wonen in een vol huis. Uitpuilende
kasten en overal stapels met boeken (in het gunstigste geval) en administratie (in het
slechtste geval). Dat een mens het verzamelde werk van Tostoï bewaart is een ding, maar
ik bewaar ook kattebelletjes van vriendinnen, familieleden, collega's en zakenrelaties;
gebruiksaanwijzingen van apparaten waarvan het de vraag is of ze nog heel / aanwezig
zijn en huurovereenkomsten van reeds lang geleden verlaten woningen.
Een paar keer per jaar krijg ik de geest en sleep ik massa's spullen naar de kringloopwinkel.
Helaas duurt de opruimwoede nooit lang en ik heb al eens mijn eigen dingen teruggekocht, wat
toch een dieptepunt genoemd mag worden. Ook mijn zoon lijdt aan het niets willen weggooien-syndroom. Toen hij een jaar of zeven was slingerde er wekenlang een wit, leeg, gescheurd envelopje op zijn nachtkastje. Er zat niets meer in en er stond ook niets op geschreven of getekend, maar toen
ik het wilde weggooien protesteerde Thomas hevig. 'Niet weggooien, mam, ik ben aan dat envelopje gehecht.'
'Waarom dan, lieverd?'
'Het ligt er al zo lang.' Appel. Boom.

Nieuwe tijden voor deze ploetermoeder.
Ik schrijf al heel lang niet meer trouw over mijn leven als thuiswerkmama.
Niet omdat er niets te vertellen valt -integendeel- maar omdat mijn zoon Thomas
het niet zo prettig vindt als ik steeds over hem of over ons leven samen schrijf.
Hij is 17 en het duurt niet lang meer of hij slaat zijn vleugels uit. Ik kan nog geen
afscheid nemen van dit blog maar wat ik nu schrijf gaat vooral over recht en over taal.

Wie dat wil volgen kan op Facebook terecht, op mijn zakelijke FB-pagina:
https://www.facebook.com/Vertaalslag

Onder mijn eigen naam (Anne-Marijn Küthe) heb ik ook een privéprofiel op FB.

Wees welkom!

Gurli en ik

Ik ontmoette haar voor het eerst in het postkantoor aan het Prins Hendrikplein (nu de Pastakantine). We stonden allebei in dezelfde rij. Ik was onder de indruk van haar verschijning, hoge jukbeenderen, lang haar. Out of the blue vroeg ik haar: 'Ben jij tekenares?'. 'Kun je dat zien?' reageerde ze. 'Het is onmiskenbaar', antwoordde ik, 'de welving van je neus, de textuur van je huid, de aquamarijntinten van je ogen'.  Ze fronste haar wenkbrauwen. 'Ik ben illustratrice, kun je dat echt aan me zien?'. 'Natuurlijk niet, ik zei maar wat'.  We wisselden gegevens uit en niet lang daarna zaten we samen aan de koffie honderduit te praten over het leven, kinderen en kunst. Haar werk vind ik geweldig, heel eigen, heel vrolijk. We zijn elkaar een beetje uit het oog verloren nu we niet meer in dezelfde stad wonen maar ik heb een aantal schilderijen van haar in huis en die toveren altijd weer een glimlach op mijn gezicht. 

Meer over Gurli? www.feilberg.nl

Loslaten

Was het dan niet gisteren dat ik mijn jongen tegen mijn borst hield? Dat ik in zijn ogen keek en me voornam hem altijd te beschermen? De dierlijke kant van het moederschap vond ik tegelijkertijd overweldigend en aangenaam. De mollige baby van toen is nu een graatmagere jonge man op weg naar volwassenheid. Morgen vertrekt hij voor het eerst met vrienden op reis. Skaten en kamperen in Scandinavië. Heb er gemengde gevoelens bij. Ik ben blij voor hem want hij verheugt zich enorm op dit avontuur, op de vrijheid. Zelf heb ik een knoop in mijn maag. Loslaten, het moeilijkste dat er is.

Onbenut talent

Ik heb een talent waar ik niets mee doe. Zo min mogelijk althans. Het is het talent voor de afgrond, voor leegte. Op sommige dagen voel ik dat ik mijn handen maar hoef uit te strekken om dat andere leven aan te raken. Een leven met sherry in de ochtend, witte wijn in de middag en slaapmiddelen in de avond. Een leven met schulden bij postorderbedrijven en soap series. Discipline is mijn redder. Een discipline die ik soms vervloek maar meestal dankbaar ben. De discipline om uit bed te komen, aan het werk te gaan en het huishouden te doen. De discipline om deadlines te halen, post open te maken en afspraken na te leven. De discipline die een onderdeel is geworden van wie ik ben.

Recensie van De viool van mijn moeder, Yvonne van den Berg, uitgeverij Luitingh-Sijthoff

In deze debuutroman van Yvonne van den Berg, die in de Betuwe begint en in La Palma eindigt, speelt de tweede wereldoorlog een prominente rol. Hoofdpersoon Else komt er als kind achter dat haar opa, haar lieve, oude opa die graag kip met vier poten braadt, bij de NSB zat. Deze ontdekking maakt diepe indruk op haar en roept vragen op over goed en kwaad, over wat zij zelf zou doen als het nu oorlog was en over schuld en boete. Het boek maakt ook duidelijk hoe moeilijk het is om je uit de pijn van het verleden te bevrijden. Het is zintuiglijk geschreven(het stof dat in je neus kriebelt, de geur van vers gezaagd hout, het geluid van klompen door de gang...)waardoor je je als lezer heel makkelijk kunt inleven in het verhaal. Een verhaal over een gezin dat gebukt gaat onder fouten uit het verleden. Over de lastige relatie tussen een dominante, nukkige en rancuneuze moeder en haar dochter. Een genuanceerd verhaal, want de moeder is niet alleen maar grillig maar ook zorgzaam, bijvoorbeeld als haar dochter een operatie heeft ondergaan. En de vader van de hoofdpersoon, die zich in zijn professionele leven inzet voor rechtzoekenden en thuis vooral begrip & harmonie nastreeft is niet alleen maar zacht. De viool van de moeder wordt niet meer bespeeld wegens pijnlijke herinneringen maar muziek speelt wel een hoofdrol in deze roman. De moeder speelt piano en de dochter speelt fluit. Zie ook www.devioolvanmijnmoeder.nl Het boek is in twee delen verdeeld. Het eerste deel leest als een coming of age-roman, hierin leren we Else als kind van een jaar of negen kennen tot haar zestiende. In deel twee is Else een veertiger, verliest ze beide ouders en komt ze met zichzelf en haar verleden in het reine. Machtig mooi geschreven, dit boek. Een aanrader.

Herfst

Herfst. De regen die met bakken uit de hemel kwam vallen begin deze week. Dat diepe ongelukkige gevoel dat zich van je meester maakt als je je door de dag moet slepen in doorweekte kleren. Maar ook geborgenheid. Kaarsen, bank, deken en thee. Herfst. Ook in mijn leven. Toen ik laatst aan Thomas vertelde dat ik het zo gezellig had gehad met de moeder van een vriendje van hem reageerde hij met "profiteer er van mam! Dit is de laatste generatie vriendjes van wie je de ouders zult kennen, denk ik". Herfst.

Geef jezelf een break, mama!

Dit weekend heb ik met plezier het boek Geef jezelf een break, mama! van Stefanie Hoogland bij Uitgeverij Reunion gelezen. Het is meer dan een boek, het is alsof je je eigen coach hebt. Ik herinner me nog goed de verscheurdheid die ik de eerste jaren als moeder voelde: ik voelde me voortdurend schuldig, ten opzichte van mijn kind, mijn zakenrelaties en mijn dierbaren. Hoogland benoemt dit schuldgevoel -waar veel werkende moeders mee kampen- en adviseert: "Stop met het boekhouden in schuldgevoel. Het is een begroting die nooit sluitend is." No nonsense en positief, zo valt het boek van Stefanie te omschrijven. De format is overzichtelijk: een thema wordt besproken, waarna er tips en citaten volgen. Er worden herkenbare kwesties aangekaart, zoals de ambitie die je er als moeder bij krijgt. Je wil nog steeds excelleren in je werk maar je wil er ook zijn voor je kind. Én/én, niet óf/óf. Onderwerpen die aan bod komen zijn je kernwaarden, zelfzorg, het stellen van prioriteiten en het managen van je energie, je tijd en je levensrollen. Ook bereikbaarheid, sociale media, stress en familierituelen worden besproken. Erg grappig vond ik dit stukje: "Wat denk je? Dat je als je later-oud, wijs en gerimpeld-terugkijkt op je leven, denkt: had ik maar vaker mijn huis schoongemaakt?". 
Handig, tenslotte, zijn de 2 bijlagen achterin het boek. De eerste is een lijst met voorbeelden van waarden, ter inspiratie. De tweede geeft een indicatie van welke taken kinderen op een bepaalde leeftijd zelf zouden moeten kunnen doen (in principe dan, het is geen heilig moeten).
Een aanrader, dit boek, voor (jonge) moeders, om zichzelf mee te verwennen. Ook heel geschikt als cadeau.

Scandinavische series

Het zal jullie niet zijn ontgaan: Scandinavische series zijn hot. Mensen besteden grof geld aan Sarah Lundachtige kabeltruien en bespreken de perikelen in Borgen uitgebreid. Zelf ben ik ook helemaal hooked. Wallander, Borgen, the Killing, the Bridge. Been there, seen that. Onlangs las ik in een blad een artikel over het succes van de Scandinavische series: geloofwaardig, rauw en met mooie beelden van de natuur. Het artikel werd afgesloten met de ietwat sullig overkomende opmerking dat er wel een tekort aan acteurs moet zijn in Scandinavië, omdat je steeds dezelfde mensen ziet. Onlangs moest ik constateren dat die opmerking toch hout snijdt. Kijk, dat er in verschillende Zweedse series dezelfde Zweedse acteurs opduiken vind ik niet vreemd. Ook in Britse series verschijnen steeds dezelfde topacteurs. Verwarrend wordt het voor mij pas als een Deense acteur (zoals de mannelijke hoofdrolspeler van The Bridge: 1 brok viriliteit, als hij mij ten huwelijk zou vragen zou ik geen seconde aarzelen maar dit geheel terzijde) in de Zweedse Inspecteur Winter-serie opduikt. Hij sprak Deens en de Zweedse acteur sprak Zweeds terug, als ik het goed heb verstaan tenminste. Mijn liefde voor taal neemt dan de overhand en in plaats van me in de plot te verdiepen vraag ik me eindeloos af hoe die talen zich tot elkaar verhouden. Ik val hier mijn vrienden zo vaak mee lastig dat mijn toch al beperkte vriendenkring nog verder eh, uitgedund is. Toen ik laatst naar het Deense Those in power keek verscheen tot overmaat van ramp een Noorse acteur ten tonele. Het is om een zenuwtoeval van te krijgen. Maar taalkundige verwarring of niet, naar deze series kijken is voor mij een genot. De levensechte personages, het belang van psychologie, het trage tempo en de adembenememde natuur waar je zo nu en dan een glimp van opvangt maken het echt de moeite waard. Ultieme ontspanning. En wie verlangt daar niet naar, zo af en toe?

Geluk

Onlangs kwamen tweelingmeisjes L en J logeren. De dames zijn zeven en ik ken ze al heel lang, ze voelen zich hier erg op hun gemak. Ik had in de televisiegids gezien dat Happy feet die avond op televisie was en verheugde me erop om met ze te kijken. Zo gezegd, zo gedaan, al werd mijn vreugde ietwat getemperd door hun opmerkingen "je bent zo'n grote mevrouw", "ja, ik weet dat ik te dik ben", "dat ook, maar vooral ook zo oud voor Happy feet. Bijna een OMA."  De meisjes moesten hier zelf hartelijk om lachen en hadden weinig aandacht voor de film. Enfin....Ik was moe en ging tegelijkertijd met ze naar bed. Zij op kleine matrassen, ik in het grote bed. We hadden led-waxinelichtjes aangezet en zij hadden ook een lampje bij zich, heerlijk kitsch, in de vorm van een kat, met licht dat steeds van kleur verandert. Aan echt slapen waren de kinderen niet toe. Aantrekken en afstoten, zoals zussen dat doen. Van "kom toch bij mij liggen, ik mis je!" tot aan "ik heb lekker je knuffel verstopt.".  Wat mij deed glimlachen is dat ze uitgebreid tandartsje gingen spelen. Werkelijk, hoor. Af en toe zeiden ze iets tegen me, zoals L: "Anne-Marijn, weet je, ik wil best kinderen, maar ik wil zeker niet sexen" of J "Geen zorgen, geen zorgen, als er spoken komen heb ik de zaklamp als wapen.".  Toen de meisjes na veel gegiebel eindelijk in slaap vielen heerste er een enorme rust in mijn slaapkamer. De vredige snoetjes, het teentje van J dat uit het dekbed stak, L die zelfs in haar slaap vastberaden keek. De zaklamp die op de houten planken was gerold, het schijnsel van de lampjes...ik nam het allemaal in me op. De liefde voor kinderen van een ander heeft een groot voordeel: onbevangenheid. Er is niets dat ik niet zou doen voor mijn zoon maar de verwachtingen die ik koester -van hem als zoon, van mezelf als moeder- staan ons soms in de weg. Deze kinderen hebben geweldige ouders, geborgenheid, verbeeldingskracht en elkaar. Ze hebben mij niet nodig maar dat ik af en toe een rol spelen in hun leven beschouw ik als een voorrecht.

Vrijheid

Een leven als zelfstandig tolk/vertaler is zelden saai. Neem gisteren. Ik moest naar A'dam Zuid (rechtbank). Vanaf Den Haag kon ik een rechtstreekse trein nemen. Dat kan niet mis gaan, dacht ik. Verkeerd gedacht. Zenuwslopend traag bewoog de trein in het desolate gebied tussen Leiden en Schiphol. Wisselstoring hier, problemen de seinen daar. Collectief ongenoegen in de coupé. Er zijn ergere dingen dan een trein met vertraging maar die stress, die adrenaline, wat zou ik die toch graag missen. Altijd weer de angst om te laat te komen, al vertrek je op tijd. Enfin, uiteindelijk bereikte ik het gebouw aan de Parnassusweg eerder dan mijn opdrachtgever, een fantastische advocate met wie ik het erg goed kan vinden. "Ik bevind me in de centrale hal, waar ben jij?" vroeg ik haar aan de telefoon. Ze giechelde. "Je bent zo onsubtiel als je geïrriteerd bent. Ik ben verlaat wegens nieuwe ontwikkelingen in de zaak, maar ik kom zo. Neem even een koffie. Eh, een thee." Over de zaak zelf laat ik me niet uit, beroepsgeheim oblige. Moe maar voldaan vertrok ik heel wat uren later naar Den Haag. Deze keer verliep de reis voorspoedig. Ik verheugde me al op een uiterst luie avond: Indiaas eten halen voor Thomas en mij en verder zalig niets doen. Wegzakken in de oude bank, kaarsjes en wierook aan. Naar Canterbury's law kijken. Bij thuiskomst trof ik echter een noodoproep aan van één van mijn beste klanten, een notaris. Of ik misschien diezelfde avond nog een akte kon vertalen. Zo gezegd zo gedaan. Vrijheid heeft een prijs, maar ik zou met niemand willen ruilen.  

Afscheid van Speedy

Thomas kreeg hem voor zijn zesde verjaardag. Schildpad Speedy. Zijn naam had hij te danken aan het feit dat hij als een maniak door zijn terrarium kon bewegen. Als Thomas of ik eraan kwamen voelde hij dat (misschien ligt dat aan trillingen?) en schoot hij in beweging. Hij had zijn voorkeuren qua eten (absoluut favoriet waren muntblaadjes) en genoot van zijn wekelijkse badje. Als hij at keek ik vaak gefascineerd toe. Hij had iets prehistorisch in zich. Een paar dagen geleden stierf hij. Geen idee wat er was. Van de ene dag op de andere ging het licht uit. Het was me al opgevallen dat hij steeds op dezelfde plek zat, maar ik wilde het niet weten. Het was Thomas die erover begon 'mam, slecht nieuws, Speedy is dood.' Vandaag hebben we afscheid van hem genomen. RIP.

De juiste afslag

Laatst raakte ik in  de supermarkt in gesprek met een kennis. Zijn kinderen zaten op dezelfde basisschool als Thomas en bovendien zaten hij en ik in de medezeggenschap van diezelfde school. Dat schept een band. We hadden het over kinderen in het algemeen en de puberteit in het bijzonder. 'Zelf was ik een zeer lastige puber' vertrouwde hij me toe. Ik verslikte me zowat. De man is namelijk de rust, de zachtmoedigheid en de degelijkheid zelve. Een solide huwelijk. Een zoon en een dochter. Een baan. Een eengezinswoning. Van zijn vrouw heb ik ooit gehoord dat hij fluitend het huishouden doet. Ik bedoel maar...'Werkelijk?' vroeg ik sullig. 'O ja. Echt heel lastig. Ik blowde bovendien continu en hield er hele extreme politieke gedachten op na. Radicaal links. Ik trok toen veel op met een vriend. Die is van een flat gesprongen. Zelf kreeg ik er op een bepaald moment echt genoeg van, van dat leventje.'
Terwijl ik verder ging met de boodschappen bleven de woorden van mijn kennis door mijn hoofd spoken. Ik ben blij dat hij de juiste afslag wist te nemen. Op het juiste moment.

Geld, gezin en geluk

Wat mij in Nederland opvalt (ik woon hier alweer meer dan 12 jaar....) is dat veel mensen denken dat geld, gezin en geluk elkaar op de een of andere manier uitsluiten. Ik ben dol op de zangeres Anouk maar ik word enorm kregel als ik haar hoor zingen over 'all the money that you work for can't compare to love'. Alsof je er of voor je kinderen kunt zijn of geld kunt verdienen. Financiële zorg is ook zorg!

Hoe dan ook, dat het een uitdaging is om je aandacht te verdelen over deze belangrijke levensgebieden is absoluut een feit. Met veel plezier las ik onlangs het boek 'Geld, gezin & geluk' van Eef van Opdorp en Daniëlle Knapen. Eef 'ken' ik al van het programma 'uitstel van executie'. Het boek is helder geschreven en legt de nadruk op je kunt doen. Een verfrissende aanpak. Het is verdeeld over twaalf hoofdstukken / twaalf maanden. Je wordt echt gestimuleerd om als gezin aan de slag te gaan met je financiën. In elk hoofdstuk wordt een specifiek thema belicht, variërend van voordelige vakanties boeken tot aan de auto vaker laten staan. Ook ervaringen van andere gezinnen komen aan bod. Elk hoofdstuk wordt afgesloten met een opdracht die ook iets competitiefs inhoudt, bijvoorbeeld het verkopen van spullen die niet meer nodig zijn via Internet en daarna kijken welk gezinslid de beste opbrengst heeft behaald.
Nuttige info, bruikbare tips en vrolijke illustraties. Aanrader! Ook leuk als cadeau, zeker met de feestdagen in het verschiet. Als cadeau aan jezelf is het ook uiterst geschikt. Om straks het nieuwe jaar fris te starten, nieuwe ronde, nieuwe kansen.

Zie ook de site voor mijn recensie http://www.thuiswerkmamas.nl/

Oersterke oermama, OERsterk, Richard de Leth

Het is een enorm avontuur, een kind opvoeden. Een gigantische verantwoordelijkheid ook. Dat geldt ook voor hele basale dingen: zorgen dat er eten op tafel komt, bijvoorbeeld, hetgeen een tijdrovende klus kan zijn. Alsof dat niet stressverwekkend genoeg is moet je ook letten op wat voor eten er op tafel komt. Een mens wordt met alarmerende berichten over aspartaam, glucose, fructose en e-nummers om de oren geslagen. Het is nuttig om te weten welke dingen je maar beter kunt vermijden maar het is nog fijner om te weten welke voeding wel geschikt is voor je opgroeiende kroost. Daarom vond ik het lezen van OERsterk van Richard de Leth een verademing. Hij legt de nadruk op onze eigen verantwoordelijkheid, op de dingen die we zelf kunnen doen om een optimale gezondheid te bereiken. De boodschap van de Leth is: luister naar je lichaam. Wees alert op signalen. Zorg voor evenwicht tussen draagkracht en last. Eet zo natuurlijk en gevarieerd mogelijk. Ga eerst een eindje rennen en dan pas eten. Drink genoeg water. Zorg goed voor jezelf. Gebruik kruiden en specerijen. Geniet. In een bijlage van het boek staan tal van recepten. Een aanrader!

Op de site van www.thuiswerkmamas.nl  staat een samenvatting van dit boek.

Praten met je puber

Al meer dan 10 jaar ben ik thuiswerkmoeder. Al bijna even lang heb ik een site over dit dankbare onderwerp. Met enige regelmaat lees ik boeken die me nuttig lijken voor mensen die de site bezoeken en voor mezelf. Onlangs was het boek 'Praten met je puber' (is nadenken over jezelf) van psychologe Anette Heffels aan de beurt. Goed geschreven, uiterst helder, invoelbaar. Bevat veel nuttige tips over communicatie.
Heeft je puber een (mogelijk) probleem? Dan is het vooral zaak om te luisteren, om wat je hoort in je eigen woord samen te vatten en om je in je kind in te leven. Is het zo dat jij een probleem hebt vanwege het gedrag van je tiener? Dan kun je het beste het gedrag dat jou zo stoort beschrijven, het in context plaatsen (bijvoorbeeld als je kind slordige kleren aan wil doen naar de verjaardag van iemand die veel waarde aan presentatie hecht) en je gevoel beschrijven door middel van een ik-boodschap.
Deze tips zij ook goed toe te passen op volwassenen. Zo blijven we leren over onze kinderen en over onszelf. Mijn recensie van het boek staat op de thuiswerkmamasite: http://www.thuiswerkmamas.nl/

Annette Heffels

Over vrijheid, verantwoordelijkheid, sleur en dagdromen

Vrijheid en verantwoordelijkheid zijn belangrijke thema's in het werk van pedagoge Maria Montessori. De combinatie van die twee elementen spreekt me aan. Als thuiswerkmoeder en zzp-er heb ik geen gebrek aan vrijheid en verantwoordelijkheid. Ik moet zorgen voor brood op de plank maar de manier waarop ik die taak invul en mijn tijd indeel heb ik grotendeels in de hand.
Hoe bevredigend een leven met veel vrijheden en verantwoordelijkheden ook is....ook als zelfstandige krijg je te maken met sleur. Routines. Dagen waarop je je gevangen voelt. Vroeger placht ik dan steevast te gaan dagdromen. Zalig tijdverdrijf hoor. Tijdens het doen van de BTW-aangifte dwaalden mijn gedachten dan af naar dat huis in Frankrijk waar ik een nieuw leven als romanschrijfster tegemoet ging. Het huis van mijn dromen kan ik nog voor me zien. Groot. Goudgele stenen. Omringd door groen. Het wegdromen was heerlijk, maar de terugkeer naar de werkelijkheid des te onplezieriger.
De laatste tijd gooi ik het op baaldagen over een heel andere boeg. Ik verander hele kleine dingen aan mijn routine. Start met een kop thee in plaats van koffie. Ik begin de dag met privé-mails in plaats van die op te sparen tot het eind van de middag. Bezoek een andere supermarkt. Loop naar het station in plaats van de tram te nemen. Op die manier krijgt het alledaagse weer wat meer kleur. En dagromen kan altijd nog.